Home దునియా విజయకేతనం

విజయకేతనం

కళ్ళు జలపాతాలయ్యాయి. కర్చీఫ్‌తో కళ్ళు తుడవబోతుంటే తన అరచేత్తో కళ్ళు ఒత్తుకుంటూ తుడ్చుకున్నాడు. కనురెప్పల చివర్లో అక్కడక్కడ వర్షించిన కన్నీటి తుషార బిందువుల్లా మెరుస్తున్నాయి.

Teacher

ప్రభుత్వ ఉద్యోగమన్నాక బదిలీలు తప్పవు. ఆ పరంపరలో నేను రామచంద్రాపురం జూనియర్ కాలేజీలో జాయినయ్యాను. నేనే కాలేజీకి వెళ్ళినా.. ప్రిన్సిపాళ్లు నాకు పరీక్షల విభాగం అదనపు బాధ్యతలు అంటగట్టడం ఆనవాయితీ. ఆ విభాగమంటే నాకూ మక్కువే. కాలేజీకది గుండెకాయలాంటిది. దాని గుప్పిట్లోనే విద్యార్థులు.. లెక్చర్లూను. దాని అజమాయిషీ అంటే కత్తిమీద సాములాంటిది. అనుభవాల దొంతరలలో నాకలవాటై పోయింది.

నా విజ్ఞప్తి మేరకు అత్యవసర మీటింగ్ పెట్టాడు ప్రిన్సిపాల్ రామనాథం.మై డియర్ స్టాఫ్ మెంబర్స్.. మన కాలేజీ ఫలితాలను మెరుగుపరచడానికి తీసుకోవాల్సిన సోపానాలను చర్చించుకుందామని ఈ అత్యవసర సమావేశం ఏర్పాటు చేసాను. ముందుగా మన పరీక్షల విభాగపు ఇంచార్జ్ సూర్యప్రకాష్ తన సూచనలిస్తాడు అంటూ రామనాథం నావంక చూసారు.. నాకు ఉత్సాహమొచ్చింది.

డియర్ ఫ్రెండ్స్.. గుడ్ ఈవినింగ్.. అంటూ ఒక సారి స్టాఫ్‌ను కలియజూశాను. జువాలజీ లెక్చరర్ ఫణీంద్ర, హిందీ లెక్చరర్ హిమజ గుసగుసలాడుతున్నారు. ఇంగ్లీష్ లెక్చరర్ ఇంద్రాణి ఆసక్తిగా వింటోంది. మిగతా స్టాఫ్ తమకేమీ పట్టనంటూ దిక్కులు చూస్తున్నారు. లోలోన నవ్వుకున్నాను.

నా మీద నమ్మకంతో కాలేజీ విభాగపు ఇంచార్జ్ అప్పగించిన ప్రిన్సిపాల్ గారికి ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను. కాలేజీ ఫలితాల్లో కొంత మార్పు రావాలనే వారి ఆకాంక్ష. దాన్ని పూర్తి చేయడం మన కర్తవ్యం.. ఆ కోణంలో ఆలోచించి ఒక ముఖ్యమైన సూచన ఇవ్వదలిచాను.. మన కాలేజీ ఫలితాలను స్టడీ చేసాను. పాఠాలు చెప్పడంలో.. సకాలంలో సిలబస్ పూర్తి చేయడంలో స్టాఫ్ లోపమేమీ లేకున్నా పిల్లలు పరీక్షలపై అవగాహన లేక విఫలమౌతున్నట్లు తోస్తోంది…ఆటలకైనా.. పాటలకైనా.. ప్రాక్టీసు అవసరం. లేకుంటే అనుభవరాహిత్యం వల్ల పరాభవం తప్పదు. మన కాలేజీలో ఇంటర్నల్ పరీక్షలు నిర్వహిస్తున్నట్లు రికార్డ్స్ లేవు. మనకు ఫండ్స్ ఉన్నాయి. యూనిట్ పరీక్షలు.. ప్రీ ఫైనల్ పరీక్షలు నిర్వహిస్తే పిల్లలకు కొంత అనుభవం వస్తుంది. వారు చేసిన లోపాలను సరిదిద్దుకునేలా వివరిస్తూ.. బోర్డు ఫైనల్ పరీక్షలకు సన్నద్ధం చేయాలి. దాంతో మంచి ఫలితాలు వస్తాయని నా అభిప్రాయం అంటూ కూర్చున్నాను.

ఫణీంద్ర ఉన్నఫలంగా లేచి ఇదంతా జరగని పని సార్.. ఎవరు పెట్టుకుంటారు.. ఈ పెంటంతా.. అనవసరంగా మన పని పెరుగుతుందే తప్ప ఫలితం శూన్యం. అయినా ఫలితాలు పెరిగాయని మన జీతాలు పెరుగుతాయా.. అంటూ పెదవి విరిచాడు. జీతాల కోసం మనం చర్చించడం లేదు సార్.. పిల్లలకు న్యాయం చెయ్యాలి అన్నాను ఫణీంద్ర వంక చూసుకుంటూ. అబ్బో..! పురుషోత్తముడు వచ్చాడండీ.. కాలేజీని ఉద్ధరించడానికి అంటూ కోపంగా తన ముందున్న పుస్తకాన్ని బల్లపై విసిరాడు ఫణీంద్ర. ఎగతాళి కళ్ళ బాణాలు నావైపు సంధిస్తూ..

అంత కోపమైతే ఎలా సార్.. సూర్యప్రకాష్ అభిప్రాయం సరియైందే. మనం ఎలాగూ పాఠాలు చెబ్తున్నాం.. పిల్లలు మన పాఠాలను ఎంత వరకు ఫాలో అవుతున్నారో పరీక్షించడంలో తప్పేముంది అంటూ ఇంద్రాణి నాకు మద్దతు పలికింది. నాక్కాస్తా ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లయ్యింది. మిగతా స్టాఫంతా హర్షం వెలిబుచ్చారు. హిమజ నిశ్శబ్దంగా వింటోంది. ఫణీంద్ర ఏకాకి అయ్యాడు. రామనాథానికి మాట్లాడాలంటే ధైర్యం చాలడం లేదు. గుహలో చిక్కిన నక్కలా బిక్కుబిక్కుమంటూ చూడసాగాడు.. గుహ ముఖద్వారంలో పులి ఉన్నట్లు ఫణీంద్రను చూస్తూ. మరోమారు ఉన్న రిజిస్టర్లనెత్తి దభాల్న కొట్టి చిర్రుబుర్రులాడుతూ వెళ్లిపోయాడు ఫణీంద్ర.

అతనొక్కని మద్దతు లేకుంటే వచ్చేనష్టమేమీ లేదని.. మెజారిటీ లెక్చరర్లు ఆమోదంతో పరీక్షలు నిర్వహించాలనే తీర్మానం ఆమోదమైంది. రామనాథం సంతకం పెట్టక తప్పలేదు. ప్రతీనెలా సాఫీగా యూనిట్ పరీక్షలయ్యాయి. ఆతరువాత ప్రీఫైనల్ పరీక్షలు ప్రారంభమయ్యాయి. కాపీ జరుగకుండా .. రామనాథంతో సర్క్యులర్ ద్వారా లెక్చరర్లకు తగిన సూచనలిప్పించాను.
రామనాథం ఒక పక్క నన్ను ప్రశంసిస్తూనే.. కాపీకి అలవాటైన పిల్లలతో ఏం గొడవలు వస్తాయోనని మరో పక్క భయపడ్తున్నట్లు కనబడ్డాడు. కాని పరీక్షలన్నీ సవ్యంగా జరుగుతున్నాయి. విద్యార్థుల్లో నూతనోత్సాహం కనబడుతోంది. ఫైనల్ పరీక్షలు సులభంగా రాయగలుగుతామనే ధీమా వారిలో ప్రస్ఫుటమవుతోంది. ఆరోజు జువాలజీ చివరి పరీక్ష.. ఫణీంద్రను ఒక కంట కనిబెట్టాలని నేను అతడికి పరీక్ష హాల్ అలాట్ చేయలేదు. ఇంద్రాణి, హిమజ మేడంలకు జువాలజీ హాల్లో ఇన్విజిలేషన్ వేసాను. మరో రెండు గదుల్లో కామర్స్ పరీక్ష.

మాణిక్యం అనే విద్యార్థి మూడు చక్రాల బండిపై రోజుకుమల్లె కాలేజీకి వచ్చాడు. సైకిలు దిగి రెండు కర్రల సహాయంతో వెళ్తున్నాడు. అతని కాళ్ళను చూస్తుంటే మా బాబు కాళ్ళు గుర్తుకు వచ్చేవి. మా బాబు కాళ్ళకు కాలిపర్స్ కట్టుకొని చేతి కర్ర సహాయం లేకుండా నడుస్తాడు. మాణిక్యం అలా నడువలేడా..? అనే ఆలోచన నా మదిలో మెదిలేది. మామూలు కాలేజీ ఇంటర్నల్ పరీక్షలే గదా.. హాజరవుతాడో లేదో అని సందేహించాను. కాని అన్ని పరీక్షలూ చాలా శ్రద్ధగా రాస్తున్నాడు. మాణిక్యం పరీక్ష హాళ్ళలోకి వెళ్ళడానికి సహకరించి వచ్చి అడిషనల్ పేపర్స్ సర్దుకుంటున్నాను. ఇంతలో నమస్తే సార్.. అని వినబడేసరికి వెనుదిరిగి చూసాను. ఎదురుగా నేను గత సంవత్సరం పనిచేసిన మునిపల్లి జూనియర్ కాలేజీ ఆఫీసు సహాయకుడు వీరయ్య.

వీరయ్యా.. బాగున్నావా.. అంటూ కుశల ప్రశ్నలు వేసాను. మా అత్తగారిది ఇదే ఊరు సార్.. అత్త పానం బాగా లేదంటే సూసి పోదామని వచ్చిన. మునిపల్లికి పోతాన.. ఇంతట్ల మీరు యాదికచ్చి కలిసి పోదామని వచ్చిన. కాలేజీ పిల్లలంతా మిమ్మల్నే యాదికి చేత్తాండ్లు సార్.. లెక్చరర్లు సుత బగ్గ యాది చెత్తరు. మీరున్న కాలేజీ శాన బాగుపడ్తది సార్.. మెచ్చుకోసాగాడు. ఇక్కడ సుత పరీచ్చలు శురుచేసిండ్లు కదా సార్.. అంటూ నా చేతిలోని అడిషనల్ పేపర్స్ తీసుకొని లెక్కించసాగాడు. రాములు ఎలా ఉన్నాడు.. సామ్యుల్ సరిగ్గా నీళ్ళు తెస్తున్నాడా? అంటూ మిగతా ఆఫీసు సహాయకులను జ్ఞప్తికి తెస్తూ.. అక్కడి కాలేజీ విశేషాలడిగాను. ఇంకెక్కడి రాములు సార్.. ఆపొద్దే సచ్చే..నిర్ఘాంతపోయాను.
ఎలా..? ఎప్పుడు అడిగాను. అయ్యో పాపం అని మనసు జాలిపడింది.

కమస్కం రెన్నెల్లైతాంది సార్. అత్తగారింటికి పోయిరాంగ తొవ్వల తాటి కల్లు తాగిండు. మీదికెల్లి గుడుంబ పాకెట్ పట్టించిండట. ఎండకాలమాయే.. చెట్టూ చేమ లేకపాయే.. ఇండ్లూ లేకపాయే.. దూపై నాలికె పిడుసగట్టుక పోయిందట. మంచినీళ్ళు దొర్కక సచ్చిండని అంటరు అని నిట్టూర్చాడు. తన చేతిలోని అడిషనల్స్ రూంవైజ్ సర్ది పెట్టి మల్ల వత్త సార్.. పరీచ్చలైనంక వత్త. తాత్పరంగా మాట్లాడుకోవచ్చు అంటూ అభివాదం చెబుతూ వెళ్ళబోతుంటే ఆగమని సంజ్ఞచేసాను.

రాములు జ్ఞాపకాలే ఇంకా నా మస్తిష్కంలో కదులుతున్నాయి. తాగడం మానుమని నచ్చజెప్పినప్పుడల్లా, ఇక తాగనని ఒట్లు పెట్టుకుంటాడు. మళ్ళీ బాటిల్ కనబడితే చాలు.. దానికి బానిసై పోతాడు. అతడికి ఇద్దరమ్మాయిలు.. పిన్న వయస్కులు.. నా శ్రీమతి మందుల కోసమని ఉదయం ఏ.టి.ఎం.లో డ్రా చేసిన పదివేలు వీరయ్య చేతిలో పెడుతూ.. రాములు కుటుంబానికి ఇవ్వమన్నాను. వీలు చూసుకొని వచ్చి మరి కొంత సాయం చేస్తానని చెప్పమన్నాను. వీరయ్య కళ్ళల్లో కృతజ్ఞతాశ్రువులు..రెండు చేతులు జోడించి నమస్కరించి వెళ్ళిపోయాడు. ఇంతలో మా ఆఫీసు సహాయకుడు నాగయ్య పరుగు పరుగున వచ్చి సార్ ఫోర్త్ రూంలో పిల్లలు గొడవ చేస్తున్నారు అంటూ చెప్పాడు. ఆలోచనల్లో నుండి తేరుకొన్నాను. అడిషనల్స్ పేపర్స్ తీసుకొనిరా అంటూ నాగయ్యను పురమాయించి ఫోర్త్ రూమ్ వైపు వడివడిగా అడుగులు వేసాను. ఇంద్రాణి బిక్కు, బిక్కు మంటూ నాకెదురుగా వచ్చింది. హిమజ పరీక్ష హాల్లో లేదు.

పిల్లలు యథేచ్చగా కాపీ కొడ్తున్నారు. నేను వెళ్లి ఒక పిల్లవాడిని పట్టుకున్నాను. అంతలో ఒక్కసారిగా విద్యార్థులంతా నా మీదకు లేచారు. ఇందులో జువాలజీ సార్ చెప్పింది ఒక్క ముక్కా లేదు సార్.. అని ఒక విద్యార్థి..కాపీ కొట్టడం ప్రాక్టీసు లేకుంటే రేపు ఫైనల్లో ఎలా కాపీ కొడతాం సార్.. అంటూ మరో విద్యార్థి వ్యంగ్యంగా మాట్లాడ సాగారు. లెక్చరర్లకు ప్రశ్నాపత్రం తయారు చేసే అవకాశమివ్వలేదు నేను. గత సంవత్సరం తాలూకు బోర్డు ప్రశ్నా పత్రాలనే వాడాను. దాంతో లెక్చరర్లు సిలబస్ ఎంత వరకు పూర్తి చేసారో..! వారి బండారం బయట పడ్తుందని నా ఐడియా.. అన్ని పరీక్షలు సవ్యంగా జరిగినప్పుడు.. జువాలజీకి ఏమొచ్చిందనుకుంటూ..

హిమజ మేడం ఎక్కడ? కాస్త తీవ్రంగా అడిగాను.

పక్కరూంలో జువాలజీ సార్.. తనూ.. అంటూ ఒక విద్యార్థి నడుంతిప్పుతూ.. అబ్బ నీ తీయని దెబ్బ.. ఎంత కమ్మగా ఉందిరో యబ్బా.. అంటూ పాడసాగాడు. మిగతా పిల్లలంతా కోరస్ అందుకున్నారు. హాలు మారు మోగి పోతోంది.. చెయ్యి చేసుకుందామంటే మానవత్వమనిపించుకోదు. నాగయ్య తెచ్చిన అడిషనల్స్ తీసుకొని బల్లపై గట్టిగా మోదాను. అ శబ్దానికైనా తేరుకొని ఫణీంద్ర, హిమజలు వస్తారని అనుకున్నాను. కాని రామనాథం వచ్చాడు.
ఫణీంద్ర, హిమజ మన స్పృహలో ఉన్నారో.. లేదో..! తెలియదు. ఏమిటి గొడవ.. అంటూ ప్రిన్సిపాల్ మేకపోతు గాంభీర్యం ప్రదర్శించాడు. పిల్లలు మరీ రెచ్చిపోయారు.ఏమిటా.. అంటూ ఒక విద్యార్థి కళ్ళు పెద్దవి చేసుకొని తలను బండి చక్రంలా తిప్పాడు. తమరు ధృతరాష్ట్రుల వారు.. కళ్ళకేదీ కనబడదు. ఇప్పుడు మీ కళ్ళు తెరిపిస్తాం.. చూడండి అంటూ పది మంది పిల్లలు పక్క రూంలోకి పరుగు తీసారు. ఈ హఠాత్పరిణామానికి నివ్వెరపోయి వారి వెనకాలే ప్రిన్సిపాల్, నేనూ పరుగెత్తాం. ఫణీంద్ర, హిమజలు కూర్చున్న దృశ్యం ఎబ్బెట్టుగా కనబడుతోంది. మమ్మల్ని చూడగానే ఫణీంద్ర, హిమజను తోసేసి నిలబడ్డాడు.
పిల్లలు తలా ఓ చెయ్యి వేసారు. ఫణీంద్ర దవడ పగిలింది. రామనాథం భయంతో గజగజ వణకిపోయాడు. పోలీసులకు ఫోన్ చేస్తాను అనుకుంటూ తడబడుతూ వెళ్ళాడు. గురుడు అప్పుడే మందు కొట్టాడనుకున్నాను మనసులో..
అతడి వెనకాలే హిమజ పరుగెత్తి స్టాఫ్ రూంలో దూరింది. సార్ కాలేజీ బాగు పడాలంటే కాపీ కంట్రోల్ చేయడమొక్కటే కాదు సార్.. ఇలాంటి వారికి బుద్ధి చెప్పాలి..

గురు బ్రహ్మ గురు విష్ణుః గురు దేవో మహేశ్వరః, గురు సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ తస్త్మ్ర శ్రీ గురువే నమః బ్రహ్మ , విష్ణు, మహేశ్వరులతో పోల్చిన గురువులా వీళ్ళు? సమాజంలో తల్లిదండ్రుల తరువాత స్థానం కలిగిన గురువులా వీళ్ళు?

ఇలాంటి గురువులనా మేము గౌరవించేది? గురువు అంటే ముందు సచ్చీలుడై ఉండాలి. ఇలాంటి గురువుల బోధనలపై శిష్యులు ఎలా మనసు పెడతారు సార్?.. అం టూ ఒక విద్యార్థిని కోపంగా తల విసురుతూ అంది. ఆమె మాటలు వేదవాక్కులు. ముందుగా నేనామె భుజం తడుతూ.. మిగతా పిల్లలందరిని శాంతింపజేసి తిరిగి పరీక్ష హాల్లోకి పంపాను. ప్రిన్సిపాల్ పోలీసులకు ఫోన్ చెయ్యకుండా ఆపుదామని ప్రిన్సిపాల్ చాంబర్‌కు పరుగెత్తాను. అక్కడి దృశ్యం నన్ను మరింత నివ్వెర పర్చింది. రామనాథం ఫోన్ చెయ్యడం లేదు సరికదా.. తన గదిలో మరో క్వార్టర్ వితౌట్ వాటర్ లాగిస్తున్నాడు. అతడికి తెలుసు.. పోలీసులు వస్తే తన పరువే పోతుందని.ఫణీంద్ర దవడకు కర్చీఫ్ అదిమి పట్టుకొని తన ల్యాబ్‌కు వెళ్ళడం గమనించాను. నేను తిరిగి పరీక్ష హాలుకు వెళ్లాను. పిల్లలు నిజంగా పోలీసులు వస్తారేమోననే భయంతో హాల్లో కూర్చొని బుద్ధిగా పరీక్ష రాస్తున్నారు. పిల్లల్లో భయం ఉంది. కాని పాఠాలు పూర్తిగాని వైనం.. కొందరి లెక్చరర్ల ప్రవర్తనతో పాఠాలు వినని వైనం వెరసి .. వారి ఉద్రేకానికి కారణమని తేటతెల్లమవుతోంది. పరీక్ష పూర్తి కాగానే నేను పిల్లలతో కాసేపు ముచ్చటించాను.వారి ప్రవర్తనకు సారీ చెప్పారు. ఇకముందు అలా చెయ్యి చేసుకోమని ప్రమాణం చేసారు. నేనూ స్టాఫ్‌తో మాట్లాడుతానని నచ్చజెప్పాను. కాపీ కొట్టడం మా జన్మ హక్కు అనే రీతిలో వ్యవహరించడం మంచిది కాదని.. అది వాళ్ళ వారి భవిష్యత్తుకు కలిగే….

ప్రమాదాన్ని వివరించాను. అదనపు తరగతులు నిర్వహించి సిలబస్ పూర్తి చేయించే బాధ్యత ప్రిన్సిపల్ గారిది. వారితోనూ మాట్లాడుతాను.
కాలేజీ బాగు కోసం మీవంతు కృషి.. సహకారం అందించాలని ప్రబోధించాను.
ఈ గొడవలో మాణిక్యం కామర్స్ పరిక్ష ఎలా రాసాడో ఏమో..! నని సరాసరి మాణిక్యం వద్దకు వెళ్లాను. పరీక్ష బాగా రాసానన్నాడు. విద్యార్థులంతా వెళ్ళిపోయారు.
మాణిక్యం సంక్రాంతి సెలవులు కదా.. ఏదైనా ఊరెళ్ళే ప్లాన్స్ ఉన్నాయా? అడిగాను.
మాణిక్యం తలవంచుకున్నాడు.. మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
సరేలే.. పద.. రిక్షా ఎక్కిస్తాను అంటూ రెండు కర్రలు అందివ్వబోతుంటే.. బొట బొటా రెండు కన్నీటి చుక్కలు నా చేతిపై పడ్డాయి. మ్రాన్పడిపోయాను.

మాణిక్యం ఏమైంది?

నేను కంగారుపడడంతో తలెత్తి చూసాడు.
కళ్ళు జలపాతాలయ్యాయి. కర్చీఫ్‌తో కళ్ళు తుడవబోతుంటే తన అరచేత్తో కళ్ళు ఒత్తుకుంటూ తుడ్చుకున్నాడు. కనురెప్పల చివర్లో అక్కడక్కడ వర్షించిన కన్నీటి తుషార బిందువుల్లా మెరుస్తున్నాయి.
సార్.. నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళను. ఈ కుంటోన్నెవరూ తీసుకెళ్ళరు. ఇల్లు కాలేజీ తప్ప నాకు వేరే లోకం లేదు అంటూ భళ్ళున ఏడ్చాడు.
ఆమాటలు నాగుండెలో బాణాలయ్యాయి. అప్రయత్నంగా నాకళ్ళూ చెమర్చాయి. మాణిక్యం కళ్ళు తుడుద్దామని తీసిన కర్చీఫ్ తో నా కళ్ళు తుడుచుకున్నాను.
అదేంటి.? మీ ఇంట్లో ఎవరూ లేరా.. నెమ్మదిగా అడిగాను.
లేకేం.. సార్.. ఉన్నారు. ఎవరి పనులల్లో వారు బ్యుజీ.. నేను నానా తంటాలు పడి నా స్నేహితుల సాయంతో రిక్షా సంపాదించుకున్నా కాబట్టి ఈ మాత్రం చదువుకో గల్గుతున్నా.. అంటూ తన బాధలన్నీ చెప్పుకొచ్చాడు.
మాణిక్యం.. నీ ధైర్యానికి నా జోహార్లు.. ఇదే కసితో చదివి గ్రూప్ పరిక్షలు రాసావంటే ఉద్యోగం రాక మానదు అంటూ కర్రలు మాణిక్యానికి సపోర్టుగా అందించి వీపు తట్టాను.
చూడు మాణిక్యం దేశంలో ఎందరో నీకంటే ఎక్కువ శాతం అవిటి తనంతో బాధ పడే వారున్నారు. అంతెందుకు నా పెద్ద కొడుకూ పోలియో వ్యాధీగ్రస్తుడే.. ఛాలెంజ్‌గా తీసుకున్నాను. అహర్నిశలు శ్రమపడ్డాను. వానికే లోటూ రానివ్వలేదు. వానికి చిరంజీవి సినిమాలన్నా.. ఫైటింగ్ సినిమాలన్నా చాలా ఇష్టం. ఎత్తుకుని వెళ్లి చూపించే వాణ్ణి. ‘ఎంటర్ ది డ్రాగన్’ సినిమాల్లాంటివి చూస్తూ వాడు కేరింతలు కొడ్తూ ఉంటే.. నా శ్రమనంతా మర్చిపోయే వాణ్ణి.
వాన్ని మెడలుపై కూర్చో బెట్టుకొని గోల్కొండ ఎక్కి రామదాసు చెఱసాల చూపిస్తూ కథలు చెప్పాను. జూకు తీసుకెళ్తే వాని సంతోషం పట్టపగ్గాలు లేకుండా పోయింది. వాని కాళ్ళను నేనయ్యాను.
నిత్యం రెండు పూటలా వ్యాయామాలు చేయించాను. నా శ్రీమతి పూజలు ఫలించాయి. దేవుడు కరుణించాడు. వాడు మళ్ళీ తప్పటడుగులతో నడవడం ప్రారంభించాడు. ఇప్పుడు సికస్త్ క్లాసు. చదువుతున్నాడు. స్కూల్ కు సైకిలుపై వెళ్ళి రావడం ప్రాక్టీసు చేయించాను.
సెలవుల్లో నిన్ను ఒక దగ్గరికి తీసుకెళ్తాను.. వస్తావా? ఎక్కడికని మాత్రం అడుగొద్దు అంటూ చిన్న పిల్లాడిలా అడిగాను.
మీరు ఎక్కడికి తీసుకెళ్ళినా వస్తా సార్ అంటూ చిన్నగా నవ్వాడు మాణిక్యం. అతడలా నవ్వుతూ ఉంటే మోములో అమాయకత్వం వెల్లువిరిసింది.
ఫణీంద్ర, హిమజ పరివర్తనల్లో మార్పు వచ్చింది. కాలేజీ సంప్రదాయాలను పాటించాలని నేను వేసిన సుత్తి బాగానే పని చేసిందనుకున్నాను.
రామనాథం మందు క్వార్టర్ బుడ్డి వదిలి కేవలం వాటర్ బాటిల్లోకి వచ్చాడు.
***
సెలవుల్లో మాణిక్యాన్ని ఖైరతాబాదు వద్ద ఆనంద్‌నగర్లో ఉన్న పి.బి.శెట్టి ఫిజియో తెరపిస్ట్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళాను. అతడు నా బాబుకు కాలిపర్స్ చేస్తూంటాడు.
మాణిక్యాన్ని పరీక్షించి సంతృప్తి వ్యక్తపర్చాడు. కాలిపర్స్ కు కావాల్సిన కొలతలు తీసుకున్నాడు.
శెట్టిగారు చెప్పినట్లుగా మరో రెండు రోజుల్లో తిరిగి వెళ్లాం.
మాణిక్యం కుడి కాలు, ఎడం కాలు కంటే ఒక అంగుళం ఎత్తు తక్కువుంది. కాళ్ళకు సరిపడేలా తయారు చేసిన షూస్.. కాలిపర్స్ కట్టి వాకరిచ్చి నాలుగడుగులు నడిపించాడు. మాణిక్యం ముఖంలో కోటి దీపాల కాంతి.. అది చూసి చాలా సంతోషించాను.
పది రోజుల పాటు ప్రాక్టీసు చేస్తే నడవడం సులభమవుతుంది కాని మాణిక్యం వయసుకు మించిన బరువున్నాడు.. ఇదివరలా పెద్ద కర్రలు గాకుండా చిన్న చేతి కర్రల సాయం తీసుకుంటే మంచిది. లేకుంటే కాలిపర్స్ పై బరువెక్కువ పడి.. అవి విరిగి పడిపోయే ప్రమాదముంది అంటూ సలహా ఇచ్చాడు.
శెట్టి గారికి డబ్బులు చెల్లించి మాణిక్యాన్ని తీసుకొని బయలుదేరాను. దారిలో వాకర్ కొన్నాను.
మాణిక్యాన్ని అతడి ఇంటిలో దింపి జాగ్రత్తలు చెప్పాను. పట్టుదలతో నడిచి విజయం సాధించాలని ప్రోత్సహిస్తుంటే మాణిక్యం నాన్న గారు వచ్చి సార్.. మీ ఋణం ఏమిచ్చినా తీరనిది.. కనీసం వీటి ఖర్చు చెబితే ఇచ్చుకుంటాను అన్నాడు.
ఖర్చు విషయం మర్చిపొండి.. ముందుగా మాణిక్యం మనసుకు బాధ కలుగకుండా చూసుకొండి.. దగ్గరుండి.. నడిపించండి.. వెన్నంటి ఉత్సాహపరచండి.. ప్రేమగా మాట్లాడండి.. అదే పదివేలు అంటూ నమస్కరించి.. వెనుతిరిగి వచ్చేసాను.
దాదాపు ప్రతీ రోజు మాణిక్యం దగ్గరికి వెళ్ళేవాణ్ణి. పురోగతిని చూస్తూ తృప్తి పడేవాణ్ణి.
సెలవులు అయిపోయాయి. కాలేజీకి మాణిక్యం షూస్.. కాలిపర్స్ కట్టుకొని చేతికర్రల సాయంతో నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు. కాలేజీ యావత్తు చప్పట్లతో ఆహ్వానించింది.. అందరికంటే ఎక్కువ ఆనందించింది నేను.. ఎదురుగా పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి నా హృదయానికి హత్తుకున్నాను. అప్పుడందరికీ అర్థమయ్యింది.. మాణిక్యం నడక వెనుక నేనున్నానని. ప్రిన్సిపాల్, స్టాఫ్, విద్యార్థులు నన్నభినందించారు.
ఆ సంవత్సరం కాలేజీ ఫలితాలు వచ్చాయి. ఇదివరకు కాపీ జరిగిన సంవత్సరంలో కంటే రెట్టింపు మెరుగయ్యాయి. విద్యార్థుల ఆత్మవిశ్వాసంలో నా విజయకేతనం వందశాతం ఉత్తీర్ణకై రెపరెపలాడుతూ నా బాధ్యతను గుర్తు చేస్తోంది.

చెన్నూరి సుదర్శన్

9440558748